Het jaar 2026 is inmiddels een maand onderweg. Buiten is het koud, binnen zoeken we naar een frisse start. Januari is voor ons altijd een maand van terugkijken én vooruitkijken: wat nemen we mee het nieuwe jaar in, en wat mogen we achterlaten?
Voor Endryetta betekende dat vooral: de cijfers van 2025 induiken. Niet haar favoriete klus, maar met wat doorzettingsvermogen is ook dát gelukt. Juist die cijfers helpen ons verder. Ze laten zien waar groei zit, waar we verschil hebben mogen maken en waar nog ruimte is om te leren. Vanuit dát inzicht kunnen we plannen maken voor het nieuwe jaar: zoeken waar we efficiënter, zorgvuldiger en professioneler kunnen werken, zodat we nóg beter naast mensen kunnen staan. Want ieder getal vertegenwoordigt uiteindelijk één iemand die ons nodig had en dát maakt het waardevol werk.
Als we terugblikken, doen we dat vooral met een warm hart. Vooral de maand december blijft ons bij. Voor veel mensen voelt december als een feestmaand, maar voor anderen juist als een periode van extra zorgen. De wens om kinderen iets te geven met Sinterklaas of kerst, terwijl het financieel niet haalbaar is. Het gevoel dat iedereen samen aan tafel zit, behalve jij.
In december gingen wij langs bij de hulpvragers die wij in 2025 mochten ondersteunen. We brachten persoonlijk samengestelde kerstpakketten, mogelijk gemaakt door ondernemers uit ons netwerk. Soms was er ruimte voor een gesprek, soms bleef het bij even aanbellen. Alles was goed. Voor ons was het een manier om het jaar af te ronden; voor hulpvragers een moment om nog een vraag te stellen als dat nodig was.
We sloten het jaar af met een kerstlunch — een grote wens van Endryetta. En zoals dat bij ons hoort, kwam alles op het laatste moment samen. Geen chic restaurant, maar een warme en passende locatie: de brandweerkazerne van Renswoude. De lunch én het vervoer werden gesponsord door ondernemers die hun hart lieten spreken.
Samen genoten we van een gezellige middag, goede gesprekken en een fanatieke bingo met prijzen. Wat ons raakte, was hoe snel bleek dat de hulpvragers meer met elkaar gemeen hadden dan vooraf gedacht. Dit zorgde voor open gesprekken, herkenning en een gevoel van samenhorigheid. Die verbondenheid maakte de middag bijzonder. Ze gingen naar huis met een volle maag en een warm hart. Wij gingen de kerstvakantie in met dankbaarheid… én een gedachte die bleef hangen: er zijn zoveel mensen die (met kerst) alleen zijn.
En die gedachte nemen we mee 2026 in. Want bij Stichting ANDERS geloven we dat samen leven begint bij naast iemand staan, in december, maar net zo goed op een gewone dinsdag in maart.